ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست

بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

بیست و سه

بیست و چهار

بیست و پنج

بیست و شش

بیست و هفت

بیست و هشت

بیست و نهم دی ماه ...

گرچه آنسوی پنجره هامان

دیوارهای بلند و خاکستری خودنمایی می کنند

به یادت ثبت می کنم

پشت سوت و کور این بخار گرفته ها

تا در غسل خیالت

«غبار این خاکی ها »

از پلک های نیمه شبم برگیرم

با تو چه ام پنهان عزیز ؟

تن خسته

لب بسته

دل شکسته

بی فرازی در نگاه و حرارتی در آه

منم

جامانده در غم تو ...

خوب در یادم هست

شانه های درخت زمستان زده

ضریح نرده ها

تسلی سیگار

«سپیدۀ سرد معرفت تعارفم می کرد »

مسافر بی آزار

پاورچین پاورچین رفته بود

و بیم و امید ما

در هفت روز هیاهوی ناباوری مان غوطه ور ...

« به یاد عهد آسانی »

بر تکرار پیچ و خم های آشنا

آهستگی گامهایت

با غروبی که بوی نان می داد

به خدای خودت قسم

جز استکان التیام و سبد خلوصت

دل آشفتگی را درمانم نبود

سرایی ایمنت باد

که بی اشاراتت

سرایی دیگر را رد و نشانم نبود ...

بی خیال اینها

خنده هایت را عشق است !

دیدار سحرت عالمی دارد

با مشتی پر از نسیم ...