نگاهت را حلالم كن

كه تقدیر من و تو

ماندگاری در میان خاطرات كهنه

شاید نیست

این لحظه كه مهمان نگاهت می شوم

شاید كه پایانی برای فهم این دلدادگی باشد

( و فرداها

غروب سرد را

دستان دیگر

صیح گرما بخش و امید وخیال و شور و شیدایی )

نفهمیدیم اما

دوردست عشق را

آخر حكایت چیست ...

نگاهت را حلالم كن

" تو ای همدرد درد آمیخته با چشم هایت آشنا دردم "

كه درد ست آشنایی و

نگاهت حرف هایی تازه از دردآشنایی

من

بی آشنایی با نگاهت

قصه ی تسليم يك مردم ...

نگاهت را حلالم كن

" كه دنیا بی نگاهت رنگ تردید است " و

رویاها

فقط تندیسی از تنهایی و شب های بیداری

نگاهم كن

نگاهم كن

نگاه تو

گریز سبزم از فرسایش سیمانی شب كوچه های ساكت مرگ و

از این زیستن

با رنگ ها و رنج های تكراری...