خواب می دیدم

تو را در سینه ی دریا

سوار قایقی زیبا

هوا آرام آرام است

صلای زندگی رام است

و طوفان شد

تو رفتی

قایقت گم شد

صدای خنده ام خشکید

و در دریای چشمانم تلاطم شد

دوباره خواب می دیدم

تو را و قایقت را باز

به من گفتی برای رفتنم تنهای تنهایم

بیا تا باز رفتن را بسازیم

یدون من

بدون تو

ولی با هم

 تو دستان مرا خواندی و من دست تو را

و من خندیدم و گفتم :

مسافر ! کفش هایت کو ؟

و فردایش تو را دیدم

بدون کفش هایت

بدون قایقت اما سوار تازه ای بودی

همان قایق ولی با چرخ و با آهن !

سوالم مرد و لبخند درون قلب من خشکید

به جای تابش خورشید

صدای اشک در چشمان من تابید

نپرسیدم مسافر کفش هایت کو !

و شاید این همان تعبیر خوابم بود :

... و طوفان شد

تو رفتی و قدم هایت به جای قایقت گم شد ...

24 مهر 85

آرام آمدی

آنچنانکه با قدم هایت

دنیای فرضیات دلخوشم

یادآور داستان موج و قصر شنی شد

بی صدا آمدی

نفهمیدم

چه شد که این همه ناگفتنی را

گفتن

توانستم

همیشه

با تو

رنگ هنوز یافت

کودکم

 با درد خود را آشنا

و بهار بازیگوشم

برگ های بهتش را

مبتلای سر به زیرترین سقوط پاییزی ...