در خانه می گردم

مادرم مانند هر سال هفت سینی چیده است

چه زیبا دعوتم تا مهربانی می کند

و می کوشد که هر چیزی به جای خود

پدر پر جنب و جوش این و آن سو می رود

و می گوید به من دنیا کنون در جوشش است

و در آنسوی دیگر خواهرم در چشم هایش جادوی ایثار و امید

دست هایش بوی زحمت می دهد

و من

در ابتدا آن قاب عکس پر غبارت را کمی از گرد عاری می کنم

می درخشد خوب چشمانت

دستمالی را که می گیرم به هر جای اتاقم می کشانم

اما هنوزم حس تازه تر شدن پوسیده انگار

ذهن من فرسوده

اما روبرو در آینه آن گرگ دیگر مست و شادان است

آخر سیاهی های ذهن او هم رو به پایان است

انسان این سو سرد و خالی ، مرگ را هر لحظه می جوید

ولی گرگ بیابان گرچه دور از لانه اما باز می فهمد زمان نو شدن را

آدمی این سو نمی جوید ولی چیزی برای تازگی ...

کاش میشد باز گردم من به قلب کوههایی که

 زمانی آشیان روح بی زنجیر من بود

آنجا در دل یک صخره روییدن چه معناها برایم هدیه می آورد

و باران می زد و می شست من را ، هرچه با من را

مست می خواندم ، همآوازم زوزه های باد

گم بودم نه در احساس تنهایی

که در ادراک بی اندازه چشمه

و در اشراق نورانی گندم ها

زندگی زیر زبانم مزه ی یک توت وحشی داشت ...

ولی حالا چه باید کرد ؟

تا همیشه زخمی تیغ زمستان

داغدار مرگ خوبی ها نباید ماند

آستین همتی باید به بالا زد

زمین شهر خاموشی ، برای ما صدایی هدیه آورده

نباید حسرت یک لحظه همآوازی او را

به پشت میله های این تمدن کشت

در حیات کوچک ما هم جوانه هست

گوش کن آواز قناری های مانده در قفس

بر لبهای آنان هم ترانه هست

ذهن را باید شست حتی زیر این باران شهری

برای یک کلام تازه باید رفت تا همسایه ها را دید

شاید در میان دست هاشان واژه های کهنه پیدا نیست

و شاید من _ تو آنجا نیست ...

باز دوباره سلام

نه ، نمی گویم تمام معنی خود را به تو

و نمی گویم کتاب لحظه هایم معنی تکرار تنهایی ام است

و تو

چیزی مپرس از اینکه شب هایم چرا اینقدر سرد و تیره است

مپرس از انتهای قلبی یخ زده

که من هرگز نخواهم گفت در آنجا چه باقی مانده است

باز دوباره سلام

گرچه در اوج خداحافظی ام

باز دوباره سلام

 بهار تازه نزدیک است و فردا رویش لبخند ماست

چرا با تو نباید خنده را تفسیر دیگر کرد ؟

چرا باید میانه را به دل تنگی سپرد ؟

یا باید برای حرف های تازه دنبال بهانه گشت ؟

چرا بی اعتنا باید به احساس تر باران

خیال جاده ها را کشت

و تنها گفت از بی رحمی پایان ؟

من از یک چیز می ترسم

از اینکه در ته فرسودگی هایی که می پوسند

دچار ازدحام خاطراتی کهنه

هجوم لشگر (( من چه ساده بودم )) ها شویم

یا

از اینکه بگویی یا بگویم از میان حرف هامان ابتدایی نیست

تنها هرچه می گوییم از سمت نهایت ها ست

باز دوباره سلام

زمان وقتی برای گفتن بسیار در دل های من یا تو

زمین جایی برای ما شدن ها نیست

بیا تنها فقط تنهایی ات را باز گو

( کمی آهسته تر تا خوب دریابم )

که تقسیم میان ما فقط از جنس تنهایی ست

بهار تازه نزدیک است

کمی باور فقط باید

غرور سنگ پابرجا ست

ولی یک کوشش آبی توان دارد که قلب سنگ بشکافد

زمین خشک  محتاج است
ابر بی منت ولی باران برایش هدیه می آرد

کمی باور فقط باید

برای این همه بارش

برای مستی از پرواز در اوج سپیدی ها

گوش کن

هر جا سلامی ساده ای از جنس تنهایی ست

چشم بگشا

هر کجا یک سفره گسترده در او نان و پنیر و مهربانی است

صبر کن

هر جا که باشی آسمان میعادگاه چشم های بی شماری

جستجو کن

هر کجا هر چهره ای معنای حسی جاودانی است

کمی باور فقط باید

کمی باور...

بی تو ماندن را دگر شوقی ندارم نازنین
انتهای فاصله جان می سپارم نازنین

راست می گفتی غرورم یک بهانه بیش نیست
امشب از بغض تو می خواهم ببارم نازنین

تا که نزدیکم شدی در قلب من آشوب شد
حال دوری از من و من بی قرارم نازنین

تا ببینم باز لبخند تو را با یک سلام
خوب می دانم دچار انتظارم نازنین

کاش همراه فقط یک یک لحظه دل تنگی من
یک سبد احساس بنشینی کنارم نازنین

غربتم را باز معنای تو تنها دلخوش است
از همه بیگانگی ها در فرارم نازنین

کاش برگردی که امروزم فقط امید هست
غیر حسرت نیست چیزی بر مزارم نازنین

Bon jovi

Wanted dead or alive

It's all the same, only the names will change

Every day, It's seems we're wasting away

Another place, where the faces are so cold

I'd drive all nights just to get back home

همه شان یک جور هستند ، فقط نام ها عوض می شود

هر روز انگار ما داریم به هدر می رویم

در جایی دیگر که چهره ها خیلی سردند

من تمام شب را می  رانم تا به خانه برگردم

I'm a cowboy, on a steel horse I ride

I'm wanted dead or alive

من یک کابوی هستم که روی یک اسب آهنی می رانم

من خواسته شده هستم ، زنده  یا مرده

Sometimes I sleep; sometimes it's not for days

And people I meet always go to separate ways

Sometimes you tell the day by the bottle that you drink

And times you're alone all you do is think

گاهی اوقات می خوابم ، اما گاهی هم برای روزها بیدار می مانم

و مردمی که می بینمشان همواره راههای متفاوتی را طی می کنند

گاهی اوقات با بطری که می نوشی روز را می گویی

و زمانی که تنها هستی تنها کاری که انجام می دهی فکر کردن است

I walk these streets, a loaded six string on my back

I've been everywhere, still I'm standing tall

I've seen a million faces and I've rocked them all

در این خیابانها پرسه می زنم با یک گیتار کوک شده بر دوشم

همه جا بوده ام و هنوز هم سرپا هستم

آدم های بسیاری را دیده ام و با همه شان کلنجار رفته ام

I'm a cowboy, on a steel horse I ride

I'm wanted dead or alive

I'm a cowboy; I got night on my side

I'm wanted dead or alive

من یک کابوی هستم که روی یک اسب آهنی می رانم

من خواسته شده هستم چه زنده چه مرده

من یک کابوی هستم و شب را در برم دارم

من خواسته شده هستم ، زنده یا مرده

The Calling

If Only

What's the way of love?

Tell me your fiction

Tell me your lies

Say to me now, you'll never forget this night

I'm feeling emotionless

My head's so clear

My enemies aren't, the one I fear

You know your kiss confused

This troubling soul

And I found out

That we're all breaking hearts

That we're all broken hearts

راه عشق چیست ؟

به من افسانه هایت را پگو

و دروغ هايت را

كنون بگو به من كه اين شب را هرگز ز ياد نخواهی برد

از احساس تهی می شوم

و ذهنم پاك می گردد

دشمنانم نيستند چيزی كه بيم دارم

تو می دانی كه بوسه ات اين روح آشفته را گيج تر می كند

و من در می يابم

كه همه ما قلب ها را مي شكنيم

و خود قلب هايی شكسته هستيم

If only love could find us all

If only hearts didn't have to fall

We can't mislead to make things right

So instead we'll sleep alone tonight

اگر تنها عشق مي تواند همه ما را پيدا كند

اگر تنها قلب ها مجبور به سقوط نيستند

ما نمی توانيم در راه درست كردن اشتباه كنيم

پس در عوض ما امشب تنها خواهيم خوابيد

What's the way of love?

You are thinking I'm crazy

But you're blushing of lust

I've heard a lot of nice things,

but tell me which ones I'm to trust?

These walls we made are glass

And they have been known to crack

But until then

You'll keep pushing my way

And I'll keep pushing you away

راه عشق چيست ؟

تو تصور می كنی ديوانه ام

ولي از هوس سرخ می شوی

چيزهای زيبای بسياری شنيده ام

اما تو بگو به كدامشان اعتماد كنم ؟

ديوارهايی كه ساختيمشان شيشه ای هستند

و معروف اند به شكستن

اما تا زمانيكه

تو مرا به راه خود می كشانی

و من تو را پس می زنم

If you want to take a chance

And try to make things right

You better have a reason to be loved

We all want something more

And it is worth fighting for…

اگر مي خواهي بیازمایی

و برای درست کردن تلاش كنی

بهتر است دليلی برای معشوق بودن بیابی

ما چيزهايی بيشتر می خواهيم

و اين ارزش مبارزه را دارد

And if somehow fate were in my hands

Would it be enough to understand?

Why we feel lost in a world so small?

If only love could find us all…

و اگر سرنوشتم من این بود

برای فهمیدن کافی نبود ؟

چرا در دنیای به این کوچکی احساس گم شدن می کنیم ؟

اگر تنها عشق می تواند ما را پیدا کند

برای گفتن چیزی که نشان از عشقم

به تو ای نوبهار زندگی من باشد

واژه ها می خشكند

در سكوت روشن چشمان تو

حرف ها می ميرند

با تو من ميخواهم

متولد بشوم بار دگر در جايی

كه غريب است چو تنهايی من

كاش اينجا بودی

اينجا بی حضور روشنت ستاره خاموش است

آسمان بارانی ست

و آفتاب نوازش تو پيدا نيست

خواب می بينم كه

روزي بسوی من خواهی آمد

بر لبانت اسمم

در دو چشمت نقشم

به سمت كوچه ی كم نور من روانه خواهی شد

كوچه ای بی عابر

كوچه ای پاييزی

چشم اميدش را به قدم های تو عاشق بسته

قدم بر آن گذار و برگ های خشكش را

از سر راهت كنار بزن

راه تو تا فرداست

بيا بيا كه كوچه منتظر است ...

 (( ای تمام ذهنم !

فكر دنيا بدون گرمی حضور تو

سرد سرد است و خزانی ست ، بيا

ای تمام رويا !

جادوی عشق تو چون اشك نهانی ست ، بيا ))

با کدامین حرفت کتاب شعر مرا باریدی ؟

با کدامین منظر 

پشت کدام پنجره ات 

تمام رازهای گم شده ام را دیدی ؟

گره از دست واژه های اسیرت بگشا 

دست در گردن احساس انداز 

در ته کوچه های دوردست کودکی ات

سراغ حادثه من را از عابران خسته بگیر

باز یک شاخه گل سرخ و سکوت 

و تپش های قلب ناآرام 

ترس از گفتن یک جمله 

گل انداختن صورت شرم

تو خودت می دانی آنچه کم است 

حضور جاودانگی ها است...